Ik ben me ervan bewust dat er grote groepen ondernemers hard geraakt worden door de lockdowns en overige maatregelen en ik leef ook erg met hen mee. Maar deze keer wil ik toch graag extra de aandacht vestigen op mijn eigen branche. De beauty branche wordt voor de 3e keer snoeihard geraakt. Nog niet half hersteld van de vorige lockdowns, komt deze nog onverbiddelijker binnen. Ik kan oprecht zeggen dat dit voor mij mentaal de zwaarste is. De vorige lockdowns hebben mijn salons met de hakken over de sloot overleefd.

De periode tussen die en de huidige lockdown was op geen enkele manier lang genoeg om ook maar iets van reserves op te bouwen. De onmacht die ik nu voel is nog groter en de zorgen nemen nu dagelijks toe. Hoe ga ik de salarissen betalen deze maand? Tot wanneer is de schuld die ik aan het opbouwen ben nog acceptabel en wat doe ik met alle andere kosten. Binnen 2 jaar van een volwassen en professioneel beautybedrijf met meer dan 20 hardwerkende professionals naar een bedrijf aan de rand van de afgrond. Door besluiten en maatregelen die ons zouden moeten helpen Corona tegen te gaan. Begrijp mij niet verkeerd, ik begrijp wel dat in eerdere situaties aan deze noodrem is getrokken en heb me daar ook elke keer keurig aan gehouden. Maar nu begint ook bij mij de schoen te wringen. Met de slogan ‘Samen tegen Corona’ en de door de regering beloofde passende compensatie regeling in het hoofd hebben we ons aangepast en zijn we dicht gegaan.

Maar dat samen was vooral met lieve klanten, vrienden en een aantal leveranciers. Ieder op hun manier hielpen ze ons door de vorige lockdowns heen. De regelingen die door de regering getroffen werden dekten op geen enkele manier de lading, dus ik heb niet meer het gevoel dat de regering en ik samen de weg vinden hieruit.

Het is belangrijk om te beseffen dat mijn beauty bedrijf een bedrijf is waar een service wordt verleend en een ambacht wordt uitgeoefend. Manicure, pedicure, massage, browshaping, huidverbeterende gezichtsbehandelingen, allemaal behandelingen waarvoor je opgeleid moet worden om deze op niveau uit te kunnen voeren. Niet essentieel voor velen maar wel onmisbaar voor anderen. Behandelingen om mensen in hun kracht te zetten, een fijn moment te geven of voor de nodige onderhoud. Deze behandelingen kunnen we echter alleen maar doen als we in contact zijn met onze klanten. De professionele handen van een beautician vervang je simpelweg niet door een potje crème, kun je niet thuis laten bezorgen of via click en collect op laten halen bij de deur. Menselijk contact is de basis en zonder dat komt er geen euro binnen. En omdat we met onze handen maar 1 behandeling per keer uit kunnen voeren is straks de terugverdientijd van alle opgebouwde schulden immens lang. Tegelijkertijd is het voor mij een bijna onmogelijk dilemma: Om te overleven zou ik eigenlijk van alle arbeidscontracten af moeten, maar mijn trouwe medewerkers zijn de basis van iedere euro die ik in de toekomst kan verdienen om het gat te dichten. Ze zijn daarmee het opgeleide kapitaal en het hart van het bedrijf en bovendien de motor en die ik nodig heb als ik weer open ga.

Er werd beloofd dat een groot deel van de loonkosten zouden worden gecompenseerd, zelfs tot maar liefst 90%. Dit om ervoor te zorgen dat mensen niet massaal werden ontslagen. De regels en de timing van sluiting komen er nu voor de 3e keer op neer dat ik bijna nergens recht op heb. De steun die ik tot nu toe heb ontvangen bedraagt minder dan 30% van de salarissen die ik in de betreffende periodes moest betalen. Ter compensatie van de vaste lasten heb ik slechts 5(!)% van de daadwerkelijke kosten vergoed gekregen. Hoe dat komt? Het uitgangspunt in de regeling is dat je op kwartaalbasis minimaal 30% omzetverlies moet hebben. Ten eerste zijn de lockdowns vaak op de rand van een kwartaal gevallen, waardoor de eerste weken dat je dicht bent nooit genoeg zijn om 30% omzetverlies te veroorzaken. Voor die eerste weken krijg je dus niets vergoed, maar de kosten in deze weken lopen wel gewoon door, helemaal omdat je geen tijd hebt om maatregelen te nemen. Vervolgens is het zo dat als je als bedrijf ieder jaar groeit, je in onze branche niet zomaar 30% omzet verlies hebt. Zeker niet als je een slecht kwartaal (januari-maart, 2019) als referentiepunt hebt en dan vergelijkt met het beste kwartaal van het jaar (laatste kwartaal).

Daarnaast staat omzet groei in onze branche bijna altijd gelijk aan het stijgen van loonkosten. Immers je hebt meer mensen nodig om je omzet significant te laten stijgen. Deze omzet stijging zorgt dat je geen vergoeding krijgt terwijl je loonkosten veel hoger zijn dan in de referentieperiode. In deze crisis lijkt daarmee het beauty businessmodel niet meer relevant. Je moet dicht en daarna moet je het maar uitzoeken. Ik heb het hier nog niet eens over mijn eigen salaris en alle gemiste omzet. Als je dit doorrekent over 5 maanden dan mag duidelijk zijn dat het verlies enorm is, de spaarpotten inmiddels leeg zijn en dat de schulden zo hoog zijn dat ik er nauwelijks over heen kan kijken. Het zal door ons business model jaren duren voor dit is weggewerkt. Een businessmodel dat tot aan de corona crisis super gezond was en dat zodra we weer open gaan weer zal zijn, maar op deze manier misschien niet meer voor mijn bedrijf. Mag dat dan zomaar worden weggeschreven onder ondernemersrisico?

En ja  ik kan misschien hier en daar de regels wat omzeilen of onder de radar gaan werken maar met zo’n groot bedrijf is dat niet haalbaar. Na jaren van crisis moet deze nieuwe regering toch inzien dat sommige branches harder worden geraakt dan anderen? Dat je deuren sluiten voor onbekende tijd ervoor zorgt dat je geen beslissingen kan nemen. Stoppen? Businessmodel aanpassen en er een essentiele drogist van maken?  Maar wat als je morgen weer open mag? De dagelijks wisselende berichten over wel of niet open maken dit onmogelijk, als je dit al zou kunnen organiseren. Ik zou niets liever willen dan weer open gaan en weer geld te gaan verdienen, maar dat besluit is niet aan mij. Maar of we nu de 14e weer open mogen of pas 1 februari of nog later, het is tijd voor een passende vergoeding voor het fysiek sluiten van deuren en wel met terugwerkende kracht. Nergens is de schade van deze sluiting zo duidelijk als in de beautybusiness. We halen de schade niet zomaar in.

Zodra ik weer open mag ga ik volgens alle richtlijnen veilig aan de slag om geld te verdienen. Schulden af te betalen en hopelijk ergens weer een inkomen te generen. Als ik het niet overleef dan is er vast wel iemand die dat gat in de markt kan en wil opvullen, maar het kan niet zo zijn dat de huidige beauty ondernemers deze zware last alleen dragen. Aan het nieuwe kabinet wil ik vragen: Doe wat er beloofd is, compenseer getroffen bedrijven eerlijk en ruimhartig voor de loonkosten en vaste lasten op maandbasis. Maak de juiste beslissing. Open de salons zodra het kan. Dan gaan wij straks weer veilig open en zorgen wij dat de wereld weer een beetje mooier wordt.